Çocuk Da Yaparım, Gezerim De…

I Can Have A Child & Travel...

Aslında nasıl karar verdiğimi bugün gibi hatırlıyorum. Uzun zaman önceydi, içimdeki öteki benin peşinden kuzeyde yağmur altında, göğün çoğunlukla gri ve tonlarında olduğu bir ülkenin ortaçağdan kalma bir kentindeydim. Yalnızdım, soğuktan burnum kıpkırmızı olmuş bir halde etrafı inceliyordum. Hikayelere bayılırım 🙂

O aileyi ilk kez o zaman fark ettim. Karşıdaki banka iki bisiklet dayamışlardı. Her iki bisikletin arkasında da küçük koltuklar takılıydı. Sarı kafalı en fazla dört beş yaşlarında olduğunu düşündüğüm bir kız çocuğu ve dünyaya henüz sadece birkaç ay önce gelmiş küçük bir kafa daha… Kız mıydı erkek miydi bilmiyorum doğrusu bir önemi de yoktu çünkü sırtlarında ufacık çantaları olan bir adam ve bir kadın iki küçük çocuk ve nerdeyse sıfır eşya ve bisikletlerle dünyayı dolaşmaktaydılar asıl önemli olan buydu.

Demek ki ben o ana kadar hep yanılmıştım. Dünyayı keşfetmek, yaşadığın gezegeni tanımak için ille de yalnız olman gerekmiyordu. Ama neydi o meşhur söz;

“İnsan yalnız gezer, iki kişi birlikte bir yere gider”

Öyle değildi demek ki…Bir anda inandığım her şey yerle bir olmuştu. Sonra aylar yıllar geçti. Bizim ufaklık aileye katıldı. Doğuştan gezgin doğmadı elbette. Ama o bize alıştı, biz onun temposuna alıştık. Doğduğundan 10 gün sonra yaptı ilk uçak yolculuğunu, uçak piste indiğinde herkes soluğunu tutmuştu, ama bizimki annesinin kemerine bağlı mışıl mışıl uyumaktaydı. İşte o an hepimiz belki de gezgin doğulabileceğine inandık 🙂

Peki bu kadar basit miydi gerçekten? Hem evet, hem hayır 🙂 Zaman geçtikte seyahat etmenin ve çocukla yollarda olmanın kelimenin tam anlamıyla yalnızca bir “planlama” işi olduğunu gördüm. İstemek, hazırlık yapmak ve gerisi konusunda biraz da esnek bakabilmek lazımdı belki de. Ve tabi ki yola çıkmak. Ne de olsa binlerce millik yolculuklar bile tek bir adımla başlamıyor muydu 🙂

image

Actually I remember how I decided to. It was a long time ago, I was in a small town in the northern side of the world which has rain and grey clouds almost everyday. I was alone, cold and was just looking around with a pink nose. I like stories 🙂

Then I realised a family in the corner. They had two bicycles and two small seats at the back, a lovely blodie girl who is maximum four or five and another baby who is almost a couple of months… They were in the middle of a round the world trip with two small children, two bikes and almost with no stuff!

I just realised that I was wrong to believe that I should be alone to discover the world, explore the pkanet that I live. But what was the famous quote?

“Two people go somewhere together but people travel alone”

May be, both quote and I was wrong. Then many many months and years after I had my own son. Of course he didnt born as a “traveler”. But he used to us and we used to his mode. We had our first flight when he was ten days only. When the plane was landing all fingers were crossed but he was just sleeping peacefully 🙂 Then we all understood that there is something to born as a traveler.

And was it that easy? Yes and no 🙂 I think it is mostly a matter of planning to be on the way with your kid. To wish, to be prepared and to be felexible are the must’s. And to start of course. As they said :

“A thousand miles journey starts with a single step”

Leave a Reply