20 Yaş Dişi ve Öykü’nün Cesaret Yolculuğu

Wisdom Tooth and Oyku's Journey To Courage

7 Kıta 1 Çocuk planlarıma başladığımdan beri, en sık duyduğum söz:

“Çok cesursun!”

Durup şöyle bir bakıyorum kendime, gerçekten cesur muyum acaba diye? Pek de öyle olmadığımı görüyorum 🙂 Bunu kalpten ve çok dürüstçe yazıyorum. Çılgın olabilirim, gezgin olabilirim ama cesur değilim…

Zangır zangır titriyorum gideceğim anı düşündükçe ve elbette korkuyorum da. Bu 30 günlük macera boyunca olabilecekler kadar olamayacak olanlardan. Ama öyle bir noktadayım ki hayatımda, gitmezsem kalamayacak olmaktan daha fazla korkuyorum sanırım. Kalamayacak, sonsuza kadar ait olamayacak, kök salamayacak olmaktan korkuyorum. Eve dönmek için gidiyorum yani en çok.

Hani herşeyin çocuklukla bir ilgisi vardır derler ya. Benim hem korku ve cesaret öyküm, hem de gezginliğim dört yaşıma dayanıyor. Gezme durumlarını bir başka yazıda uzun uzun anlatacağım, daha 140 günden fazla zamanımız var 🙂

Bu yazımın konusu ise cesaret. Ve benim 4 yaşından 35 yaşına kadar taşıdığım bir korkum. Peki ne oldu ben 4 yaşındayken? Abla oldum 🙂 Buraya kadar herşey normal, herşey harika. Asıl hikaye annem kardeşimi doğururken beni hastanede kaybetmeleri ile başlıyor. Bizim ailede herkes kadın doğumcudur, kısa çöpü çeken doğuma girer. Fakat kardeşimin doğumu esnasında bazı komplikasyonlar gelişiyor, herkes bebekle ilgilendiği bir sırada beni bir yarım saat kaybediyorlar hastanede. Sonra nerede buluyorlar bilin bakalım? Bir ameliyathanede doğum izlerken. Ve tabiki şok olmuş bir halde. Üstünden 31 yıl geçmiş olmasına rağmen hala ne zaman bir ameliyathane, yeşil bir cerrah üniforması, bir eldiven görsem, hatta hastanenin kokusunu uzaktan azıcık bile duysam felaket hissediyorum. Bir de biz doktor yakınları biraz(cık) şımarık oluyoruz galiba…

Gelin görün ki gezi planımda yapılması gerekenlerden biri de sağlık kontrolleri ve diş muayenesi. Gittiğimde olacakları bildiğimden gitmemek için elimden geleni yapıyorum (buradan itiraf edeyim 🙂 ) Tabii sonunda gezi sırasında bir tatsızlık olmasın diye paşa paşa gidiyorum o yirmi yaş dişini çektirmeye.

Paşa paşa derken sizi yanıltmasın bildiğiniz yaprak gibi titriyorum. Diş Hekimlerimin ikisi de dünya tatlısı insanlar, elleri çok hafif ve işlerinde çok çok iyiler. Fakat arıza bende, cerrah üniformasını görüyorum ben de renk benz atıyor, kalbim kulaklarımdan dışarı çıkmış vaziyette, tüm planı çöpe atıp sessizce kaçabilir miyim, acaba burada yangın merdiveni var mıdır, pencereleri açılıyor mudur buranın diye ciddi ciddi düşünüyorum 🙂 Acıyor mu diye soruyor doktorum, acıması imkan dahilinde bile değilken, karşısındaki koltukta büzüşmüş 35 yaşındaki kadına. Oysa Öykü paralel bir evrende, 4 yaşında kaybolduğu ameliyathanede korkan bir kız çocuğu o anda, cevap bile veremiyor ki…

Peki size niye anlatıyorum tüm bunları? Çünkü insanlar ya bilmedikleri şeylerden ya da bildikleri şeylerin başlarına getirebileceklerinden korkuyorlar genellikle. Fakat ne kadar korkarsanız korkun, o karanlık tünelde korkunuzun üstüne yürüdükçe ve korktuğunuz şey her ne ise onun içinden geçtikçe ne oluyor biliyor musunuz? ÖZGÜRLEŞİYORSUNUZ! Ve aslında o korkunun sadece sizin zihninizdeki bir algı olduğunu, gerçekten var olmadığını pat diye anlayıveriyorsunuz. Sadece bunu anlamak bazen biraz zaman alıyor.

İngilizce’de yirmi yaş dişi için “wisdom tooth” diyorlar, yani bilgelik dişi. Bendeki bu bilge hal de sanırım dişten kurtulmakla başladı 🙂 Çünkü korkunun yerine deneyim geldi. Korkunun aksine deneyim gerçek. En güzel yanı da bir deneyimin olumlusu ya da olumsuzu olmuyor, deneyim deneyimdir ve mutlaka size bir şey öğretir, birşey katar, sizi olduğunuz kişi yapar, siz de bir iz bırakır…

Şimdi bir daha bakalım? Cesur muyum? Hayır! Asıl cesaret sayılı bir zamana sahip olduğumuzu bildiğimiz halde, bu zamanı istemediğimiz şeylerle meşgul olup, mutsuz olduğumuz insanlarla, olaylarla harcamak bence.

Mevlana’nın da dediği gibi;

“Bir yandan korku bir yandan ümidin varsa iki kanatlı olursun. Tek kanatla uçulmaz ki zaten…”

Öykü
148 gün kala
İstanbul

image

Since I started to write for 7 Continents & 1 Child, the most popular comment I heard is:

“You are so courageous!”

I am just looking myself asking loudly. Courageous? Me? Are you serious? Honestly I might be a traveller, a crazy women travels with her child but believe me I am not courageous.

I am shaking when I think of the beginning of my journey and of course I am afraid of as well. Not only the things that might happen in these 30 days, also from the things that might never exist. But I am at a such point in my life, if I will not go I am afraid that I will not stay, not belong to, not take roots. So I am going as to come back home actually.

Everything based on childhood. Both my fear and traveling skill based on the same age, 4. What happened when I was at the age of 4? I had a brother, great news 🙂 But the real story is a little bit different. I have many relatives who are gynecologists so if you draw the shortest straw you will attend the surgery. Anyway due to some medical issues, as all of my family was busy with the new born brother, they lost me in the hospital for half an hour. And quess what? They found me in a surgery room, watching a real operation and shocked. So whenever I saw a surgery room, a surgeon or even the smell of the hospital I feel really really bad.

But of course there are medical checks in my to do list for round the world trip. I am doing my best to skip this part (I confess honestly) but then I decided to act like a “good girl”, go to the dentist and get rid of my wisdom tooth 🙂

When I say “good girl”, dont believe it. My both dentists are so nice people, they are really great about their jobs. But the problem is about me. Whenever I saw my dentist in green surgeon uniform, my heart starts to beat like a machine, I feel a pressure in my ears and I am looking for alternative ways to escape from that room. He is asking if it hurts, although it is impossible to feel any pain, there is no answer from Oyku. Because I am in a paralel universe at the age 4 and shaking.

Why am I telling this story? Because people are afraid of the things they didnt know about or the things they know that might have potential problems. But do you know what happen if you can just walk into your fear? You will become FREE! And out of a sudden you will realize that the fear is only in your mind and not real. It just take some time:)

As said it is “wisdom tooth” therefore I feel very wisdom since I managed to get rid of it 🙂 Because I have the experience instead of fear. And experience is real. It is not negative or positive, experience is experience. It teachs you, left a mark inside of you and it helps you to discover the real you 🙂

Let’s ask once again. Am I courageous? No the real courage is to stay at a place or people that you are not happy with and make yourself busy with the things that never satisfies you, although you know the fact that you have a limited time.

As Rumi said;
“So that you may have the two wings of fear and hope; for the bird with one wing is unable to fly”

Oyku

Last 148 days

Istanbul